Spor, çocuğun bedensel, zihinsel ve sosyal gelişimine yardımcı olur. Çocuk, spor yaparak sadece sağlığını korumak ve yeteneklerinin farkına varmakla kalmaz, aynı zamanda duygusal gerilimini atarak rahatlar, gruba katılımın zevkini yaşar, eğlenir, yeni arkadaşlar edinir, kendine olan güvenini arttırır, eşit şartlar altında yarışmayış öğrenir. Anne-baba olarak yapmamız gereken, olayı asla bir yarış ve performans değerlendirme havasına sokmadan çocuğumuzu spora teşvik etmek, sadece çaba harcamaya yönlendirmek olmalıdır. Çocuk, ailenin bu konuda kendisinden yüksek beklentiler içinde olduğunu sezinlerse ya da düşünürse, spordan zevk almak yerine kazanma güdüsüne kapılabilir. Eğer çocuğunuzun spordan fazlasıyla yararlanmasını istiyorsanız, mutlaka aktif olarak siz de katılmalısınız. Nasıl mı ?

 gerçekçi beklentiler içinde olmalısınız,

 duygusal açıdan destek olmalısınız,

 daima olumlu yönde geri bildirim vermelisiniz,

 onu (mümkünse her zaman) izlemelisiniz,

 antrenörü, takım arkadaşları ve yaşadıkları hakkında sohbet etmelisiniz,

 başarısız olduğunda ve hayal kırıklığı yaşadığında üstesinden gelmesi için yardım etmelisiniz.

Çocuğunuzla spor yaparken neler gözlemlediği hakkında konuşmak oldukça önemlidir. Sportmenliğe yakışmayan olaylar karşısında neler yapabileceği ya da bunların olmasını nasıl engelleyebileceği gibi konuları tartısın. Her defasında mutlaka altını çizmeniz gereken nokta; " başarı ile kazanmak, başarısızlık ile de kaybetmek aynı şey değildir " olmalıdır.

Çocuğunuzun antrenörü ile iletişiminizi koparmayın, eğer onun tavır ve davranışlarında da sizi düşündüren noktalar varsa iletin. Çocuğunuza nasıl davranılmasını istediğinizi belirtmeniz gereksiz bir talep değildir. Çünkü, öğretmenin tavrında bir değişiklik olmaması durumunda, çocuğunuza, bunu uygun bir dille izah edip kurstan alabilirsiniz.

ÇOCUĞUNUZ NELER KAZANIR ?

Düzenli olarak spor yapan çocukların;

  kemikleri güçlenir,

  koordinasyon, denge ve esneklik konularında gelişim kaydederler,

  vücutlarındaki yağ oranı düzene girer,

  direnç ve konsantrasyon kazanırlar,

  kaygı ve depresyonla mücadele etmeyi öğrenirler.

RİSKLER VAR MI ?

Spora başlama yaşının okul öncesi döneme kadar inmesiyle, "büyüme", "gelişme" konularında bilim adamları arasında tartışmalar da başlamıştır. "Çocukların antrenman programlarındaki yoğunluk ve ağırlık, beslenme programları, yaşadıkları psikolojik ve duygusal stres, onların gelişimleri üzerinde olumsuz etkilere neden olabilmektedir." Kesin kantlar olmamasına rağmen bazı sporcu kayıtları bu korkuyu gündeme getirmektedir.

Spor hocalarının çocuklara yaklaşım psikolojik ve duygusal anlamda ok nemlidir. İlkokul çağındaki çocuklar, spordaki kuralların ve disiplinin gerekliliğini kavrayacak olgunlukta değildirler. Yeteneklerini ve ihtiyaçların değerlendirirken de yaşlarına bakmayı ihmal eden antrenörler olmaktadır. Bu nedenle, küçük yaştaki çocuklarla doğru iletişim kurup doğru programları uygulayabilmeleri için mutlaka eğitim almaları gerekmektedir.

Anne babaların yüksek beklentilerinin yanı sıra, çocukları gereksiz strese sokan bir başka konuda yarışmalar ve ödüllerdir. Amaç olarak onların motivasyonunu arttırmak ve gururlandırmak olsa da ilerleyen dönemlerde bu etkisini kaybedip; fazlasıyla hedefe yönelik aktivitelere dönmektedir. Aslında olay sadece "topa vurmak", "topu tutmak" ya da "koşmak" tan ibarettir.

Okul öncesi ve ilkokul çağındaki çocukların konsantrasyon süreleri kısa olduğu için çalışmaların uzunluğuna dikkat edilmelidir. 35 - 40 dakika süren bir programın arasına 10-15 dakika serbest çalışma eklenmelidir.

Bir diğer önemli noktada, herhangi bir yaralanma durumunda yetkililerin çocuğa ilk yardım konusunda ne kadar yeterli olabildikleridir. Fiziksel ve denge gelişimleri tamamlanmadığı için bu tip durumlara açıktırlar ve profesyonel tıbbi yardım çok önemlidir. Bu noktada, öğretmen başına düşen çocuk sayısının da sınırlı tutulması; 6 ya da 7 i geçmemesi gereklidir.